Workshop: leren loslaten

Los laten

Heel veel wijsheidstradities beschouwen loslaten als een van de ingrediënten voor gemoedsrust en geluk. Tevens blijkt het voor veel mensen de moeilijkste les die er is.
Loslaten is een waardevolle eigenschap.
Durven we te vertrouwen en ons overgeven aan de stroom?

Een mensenleven wordt vaak symbolisch weergegeven als een rivier, een stroom die altijd in beweging is. Soms kabbelt de stroom zacht, soms kolkt hij wild.
Één ding weet je zeker: vroeg of laat mondt hij uit in de zee en gaat hij op in een groter geheel. De rivier verzet zich niet tegen die natuurlijke beweging. Hij stroomt.

De natuur is onze leermeester als het gaat om loslaten.
Zonder verandering geen groei.
Zonder einde geen nieuw begin.
Alles verandert en beweegt in een cirkel. Keert terug naar de bon en wordt wat het was.

Soms dragen we ook onbewuste ballast mee die de energie in ons leven ervan weerhoudt om vrij te stromen. Dat kan op materieel of immaterieel vlak zijn. Bijvoorbeeld: in een relatie blijven die je niet meer gelukkig maakt, uit angst om alleen te zijn. Of je hebt een baan die niet meer bij je past. Of is je relatie met je partner/ kind op een pijnlijke manier verbroken?
En wil je dat deze les in een relatie zich niet meer herhaald en getriggerd wordt op dezelfde manier zodat je een gezonde nieuwe relatie kan aangaan?
Het kan ook gaan om het loslaten van principes, verwachtingen, oordelen.
Draag je ze met je mee omdat ze je vooruit helpen of omdat je ze ingelepeld kreeg?
Door bewust alles wat ballast is los te laten creëer je ruimte voor nieuwe omstandigheden.

Durven loslaten vraagt om overgave en om een diep vertrouwen dat alles goed is zoals het is. Dat alles om een hele goede reden gebeurt en dat alles ons overkomt erop gericht is om ons dichter tot ons ware zelf te brengen. Dat in elke situatie een les schuilt, ook al zien we die niet meteen. We krijgen misschien niet altijd wat we willen, maar wel altijd wat we nodig hebben te groeien. Loslaten is het overstijgen van je ego-wensen.
Het beseffen dat jij de stroom niet stuurt en dat je hem ook niet hoeft te sturen. Kun je je daarmee verzoenen dan zie je dat je deel uitmaakt van een groter geheel. Je eigen aandeel in de dingen relativeren kan bevrijdend werken.

Blijft loslaten een harde dobber?
Grijpen we zand vast, dan glijdt het tussen onze vingers door. Houden we onze hand ontspannen open, dan blijft het liggen. Leven met een gesloten vuist levert je weinig op. En waait het zand uiteindelijk weg met de wind? Vertrouw erop dat je het op dit moment niet meer nodig hebt. Dat het leven je altijd precies zal brengen wat op dat moment bij je past en dat je niets voorgeschoteld krijgt wat je niet aan kan. Als je niet treurt om wat er niet meer is, maar dankbaar omspringt met wat er wel is, dan is je glas nooit half vol of half leeg. Dan loopt het over.